vrijdag 15 december 2017

If They Like Instagram They’ll Love These Photo Books Holiday Gift Ideas 2017 From the Strategist Photography

December 14, 2017
2:42 pm
If They Like Instagram, They’ll Love These Photo Books
Chris Black

What to get the person whose head is always buried in their ‘gram and who double-taps in their sleep? These, some of my own favorite photo books (a few of them new, but most of them not, and several out of print), would make great gifts for your Instagram-obsessed friends — to show (or remind) them what the medium looked like before iPhones, filters, and DMs. Best case, it will give them a reason to put their phone down for a moment and discuss the work IRL; worst case, they will have a flashy new book for their coffee table. Here are more of our favorite highly giftable coffee-table books and favorite highly giftable vintage books.

If they like classic cars and smoking cigarettes
The godfather of color photography. William Eggleston’s Guide is an essential volume that captures the residents of his hometown of Memphis, Tennessee from 1969 to 1971.

William Eggleston’s Guide

If they take a lot of selfies
For four decades, businessman, art collector, and philanthropist Jean Pigozzi took selfies with his famous friends. A fun look at musicians, actors, writers, hangers-on, socialites, artists, and of course, Pigozzi himself through the years.

Jean Pigozzi: ME + CO

If they romanticize old New York
Nan Goldin’s work showcases the beauty and horror of life at a particular time in New York City, specifically the old Times Square and the Lower East Side. Every image, no matter how intense, comes across as delicate and honest.

Nan Goldin: I’ll Be Your Mirror

If they need a vacation
Years of trips to the seaside, from Spain to China, produced this fun and sometimes absurd look at people being themselves at the beach.

Martin Parr: Life’s a Beach

If they follow lots of models
For one year, from May 1998 to May 1999, photographer Juergen Teller took hundreds of photos of models who visited his West London studio. Even with the limitations of his single location, Teller makes the photographs extremely compelling.

Juergen Teller Go-Sees

If they’re jet-setter types
Tillmans makes 62 color photographs of the Concorde, a “British-French turbojet-powered supersonic passenger jet airliner,” elegant and engaging.

Wolfgang Tillmans: Concorde

If they can quote “Kids”
Larry Clark’s legendary black-and-white collection released in 1971 that set the standard for autobiographical photographic work.

Tulsa by Larry Clark

If they unironically miss the ’90s
Corinne Day helped put Kate Moss on the map and is often credited with popularizing “grunge” fashion photography. Her first book, Diary, is an honest document of her friends during that all-important hazy time before adulthood, when everything is in front of you, and the possibilities are endless.

Diary by Corinne Day

If they appreciate a good cry
Araki is best known for his erotic work. But this is one of his best and easily most personal books, as it tackles two big themes: love and loss. The first section is photos of his wife from their honeymoon; the second part is a chronicle of the final days before her death.

Nobuyoshi Araki: Sentimental Journey 1971–2017

If they have a screwed-up family
A labor of love, this book documents Sultan’s own flesh and blood in an attempt to destroy the mythology of family and the image of success. It’s voyeuristic and engaging.

Pictures From Home by Larry Sultan

If they fancy themselves an artiste
Mark Borthwick’s work is intimate and dreamy. He seamlessly combines fashion and art using light and color.

Not in Fashion by Mark Borthwick

If they use the word “wanderlust” a lot
An intriguing series of large-format color photographs taken along the Mississippi River. Soth captures the American spirit at its best and worst.

Alec Soth: Sleeping by the Mississippi

If they like elephants
A mixed bag of photographs, diary entries, drawings, and environmental activism. Peter Beard combines it all into carefully constructed collages that demand to be studied over and over.

Peter Beard

zondag 10 december 2017

Views & Reviews The wife is at work ... Rear Window Erik van der Weijde Artists Book Photography

Rear Window
[second edition]
Publisher Café Royal Books
City Southport, England
Year 2010
Pages 20 p.
Dimensions 21 x 15 cm.
Cover Paperback
Binding Staple Bound
Process Digital
Color Black-and-White
Edition Size 100

While his wife is at work and his son in school, Weijde captures the sights from his window with a video camera. Stills from the video are collected in this staple-bound book and show black and white, pixelated images of two girls in conversation and a black dog resting in the street, among other inconsequential, yet eye-drawing, happenings.

Erik van der Weijde (b. 1977) lives and works in Amsterdam, NL and Natal, BR. Erik van der Weijde’s work is bringing light to non-spectacular and common images of our daily life - the house we live in, the lamp illuminating the street, our touristic habits, family portraits and many other popular subjects. Through his consistent series of photographs, he traces a path between history, culture, education, cliché and everyday habits; thanks to the immense attention to detail he is able to trace a link between far entities. In Weijde’s treatment images become symbol’s of the subjects they portray.

His photographic work is accompanied by many different books and zines - self published or in collaboration with renewed editors - which in many cases point the attention to the idea of repetition and constancy of his photographic series, allowing the research to be fully presented through the publications.

4478ZINE's publishing manifesto:

01. The book is the carrier for my (photographic) series.
02. The printed page is the perfect form for the reproducibility of the photographic image.
03. The spread contextualizes the single images.
04. The sequence of pages may provide yet another context.
05. The collections of images are mirrored in the collectability of the actual book.
06. The ratio between the quality of the printing and the quality of the image is more complex than to be read 1:1.
07. The relation between form and content is as equally important as both parts separately, but all parts may represent different values.
08. The fetishistic character of the printed matter may provide the extra layers to strengthen the iconic value of its images.
09. The book, as an object, gains strength as it gets re-contextualized by its viewer, owner or bookcase in which it stands.
10. The connections between different publications may be invisible, but are always present.
11. The steps made in the publishing process are solely based on artistic principles.
12. If the book is like a building, then, the publisher's catalog needs proper urban planning.

De nabije omgeving van Erik van der Weijde.

In 2010 publiceerde  Erik van der Weijde i.s.m. Café Royal Books van Craig Atkinson de uitgave Rear Window. Een prachtig voorbeeld hoe Van der Weijde inspeelt op zijn nabije omgeving: "The wife is at work, the son is at school and i’m stuck in the new apartment. With a cup of coffee and my video camera. Wow, those dogs are so cool...".

Publicist, fotograaf en kunstenaar Van der Weijde focust zich in zijn werk op de minder spectaculaire en meer gewone beelden uit ons dagelijks leven; het huis waarin we leven, de straatverlichting, onze toeristische gewoontes, familie portretten en andere populaire onderwerpen. "I believe that in a way, in everyday life, everything is present, if you look carefully. The feeling a movie or a song can give you can also be obtained from a building in the street you pass by every day. I am also interested in what's behind the things we see all the time and take for granted. I also like to look for patterns. To give things a place and to try to understand them. To put my own daily life into a grid. But, pictorially speaking, I am always looking for images that are iconic. A tree, or a house, or my son, that might look like all trees, houses or kids. Images that are both unique and universal. Those are images I always look for" (bron: interview in Lightra.com).

Van der Weijde heeft een Duitse grootmoeder en is woonachtig in Brazilië. Het is daarom ook niet zo verwonderlijk dat de foto opnames vooral in Duitsland en Brazilië zijn opgenomen. In zijn nauwkeurig geordende fotoseries verbindt Van der Weijde de geschiedenis, cultuur, opleiding, het cliché en de dagelijkse gewoontes met elkaar, en toont nu en dan de zwaarte van het dagelijkse bestaan. Inspirerende kunstenaars voor Van der Weijde zijn de Duitse fotograaf Hans Peter Feldmann ("a huge eye-opener for me during art academy"), de Amerikaanse conceptuele kunstenaar Edward Ruscha, de Duitse filmmaker Rainer Werner Fassbinder en het Zwitsers kunstenaarsduo Fischli & Weiss. "And for all the rest of what involves an art practice I would name Paul Kooiker. Both his approach to images and photography as his approach to art or an art practice in general. The time I spent as assistant in his studio were quite crucial for my own work" (bron: interview in Zineswap.com).  Lees verder ...

vrijdag 8 december 2017

The suggestion was piquant enough Christine Keeler Photograph: A Modern Icon Lewis Morley Photography

Christine Keeler Photograph: A Modern Icon

Christine Keeler 1963, Lewis Morley (Australian, born 1925), Gelatin-silver print. Museum no. E.2-2002, © Victoria and Albert Museum, London/Lewis Morley

The urban myth that the photograph of Christine Keeler astride an Arne Jacobsen chair was taken when she was a model is false in more senses than one.

First, the chair used in the photo turns out to be a copy of the original. The hand-hold aperture cut out of the back was a ploy to avoid the legalities of copyright. Secondly the photograph was taken, not on a modelling session, but at the height of the revelations regarding the exposure, of the going-ons, of the War Minister and a young female, caught up in an affair which became known as 'The Scandal' or 'The Profumo Affair'.

Photographer Lewis Morley recalls the photo session which led to the creation of a modern icon:

'This photograph was one of a series of publicity shots for an intended film which never saw the light of day. It was not until 1989 that a film of the 1963 happenings was released under the title Scandal. The photographic session took place in my studio, which at that time was on the first floor of the 'Establishment', a satirical night club, part-owned by Peter Cook of 'Beyond The Fringe' fame. The satirical sketches took place on a small stage on the ground floor of the club. The Dudley Moore Trio played Jazz in the basement.

'During the session, three rolls of 120 film were shot. The first two rolls had Christine sitting in various positions on the chair and on the floor, dressed in a small leather jerkin. It was at this point that the film producers who were in attendance demanded she strip for some nude photos.

Photograph of Christine Keeler by Lewis Morley, London, 1963. Museum no. E.2-2002, © Victoria and Albert Museum, London/Lewis Morley

'Christine was reluctant to do so, but the producers insisted, saying that it was written in her contract. The situation became rather tense and reached an impasse. I suggested that everyone, including my assistant leave the studio. I turned my back to Christine, telling her to disrobe, sit back to front on the chair. She was now nude, fulfilling the conditions of the contract, but was at the same time hidden.

'We repeated some of the poses used on the previous two rolls of film. I rapidly exposed some fresh positions, some angled from the side and a few slightly looking down. I felt that I had shot enough and took a couple of paces back. Looking up I saw what appeared to be a perfect positioning. I released the shutter one more time, in fact, it was the last exposure on the roll of film.

'Looking at the contact sheet, one can see that this image is smaller than the rest because I had stepped back. It was this pose that became the first published and most used image. The nude session had taken less than five minutes to complete. It wasn't until I developed the film that I discovered that somehow I had misfired one shot and there were only eleven images on a twelve exposure film. How this came about is a mystery to me.'

Contact sheet, Christine Keeler 1963, Lewis Morley (Australian, born 1925). Museum no. E.2-2002, © Victoria and Albert Museum, London/Lewis Morley

Copy of an Arne Jacobsen office chair, possibly by Heal's London, 1962. Museum no. W.10-2013, © Victoria and Albert Museum, London

Copy of an Arne Jacobsen office chair, possibly by Heal's London, 1962, showing the names of the famous sitters photographed on it by Lewis Morley. Museum no. W.10-2013, © Victoria and Albert Museum, London

Chairs:(left) Model 3107, designed by Arne Jacobsen, 1957. Museum no. CIRC.371-1970 (right) Copy by unknown designer, possibly by Heal's London, 1962. Museum no. W.10-2013, © Victoria and Albert Museum, London

The chair

A chair inspired by one of the most successful 20th-century furniture designs is at the centre of the story of one of the Victoria and Albert Museum's most unexpected acquisitions. The chair on which Christine Keeler sat in the celebrated portrait session has been correctly identified as a 'knock-off', or imitation, of the classic Arne Jacobsen model 3107 chair. Photographer Lewis Morley bought half a dozen of them in a sale from a London retailer (he thought it could have been Heal’s) for five shillings apiece in 1962 . The chair is inscribed underneath by Lewis with the many famous sitters who have graced it, including Sir David Frost, Joe Orton and Dame Edna Everage, plus the names of the donors.

Although other museums had expressed a strong interest in the chair it was felt that the V&A had to be the perfect place for the chair for two reasons: because it has great collections of both photography and furniture, and because the chair is a British cultural icon. The chair is a pledged gift from Lewis Morley and John and Laura Knaus on loan from the American Friends of the V&A, Inc.

If you put the chair alongside the Arne Jacobsen original it is possible to see why the 3107 is a classic. As Gareth Williams of the Furniture, Textiles and Fashion department at the V&A points out:

'The plywood is much thicker and less subtly moulded. The cinched "waist" of the chair is more pronounced, and the front of the seat is set back too far. Unlike Jacobsen's chair this model has a cut-out handle at the top of the seat, but even this is inaccurately positioned and irregularly cut.'
Lewis Morley's image has become a classic and as widely imitated as Jacobsen's chair. You can see such chairs in second-hand shops described as 'Keeler chairs'.

If you look closely at the photographs, you can see that the back of the chair has been chafed - just like the one now in the V&A. It is touching, somehow, that the perfect photograph was posed in a flawed chair and that both are now in the Museum.

The V&A would like to acknowledge the generosity of Lewis Morley and the Knaus family for the donation of the photographs and the original chair.

De suggestie was pikant genoeg


Christine Keeler (1942-2017) werd het middelpunt van een schandaal in 1963; de foto en de stoel waarop ze naakt poseerde een icoon.
Henk van Gelder
7 december 2017

De ‘Keeler-stoel’ in het Victoria & Albert Museum in Londen, met de foto van Lewis Morley
Foto Richard Stonehouse/HH/Camera Press

Nu Christine Keeler is overleden, duikt overal De Foto Met De Stoel weer op. Ze was 21 in 1963, toen uitkwam dat ze het bed deelde met John Profumo, Brits minister van Defensie, én met Jevgeni Ivanov, diplomaat en KGB’er. Alleen al de suggestie dat de Sovjets zo geheimen hadden kunnen bemachtigen, was genoeg voor een rel die Profumo zijn baan kostte en háár zes jaar cel. Maar voor miljoenen mannen (en Nederlandse puberjongens) was het idee van landverraad bijzaak.

Keeler poseerde in de studio van de Londense fotograaf Lewis Morley, in de dagen dat de Profumo-affaire een climax bereikte; de eerste keer dat het privéleven van een politicus binnenstebuiten werd gekeerd. De foto’s waren bedoeld als publiciteitsmateriaal voor een film over haar. De film zou er niet komen maar de fotosessie – zo’n dertig beelden in zwartwit – werd klassiek. Na een aantal geklede poses drongen de filmproducers aan op naaktfoto’s, herinnerde Morley zich. Ze weigerde, maar móést wel: het stond in haar contract.

Morley vroeg alle aanwezigen de studio te verlaten. Binnen vijf minuten zat het karwei erop. Hij liet Christine Keeler zo op een stoel zitten dat ze evident naakt was, maar zonder iets onwelvoeglijks te tonen. De suggestie was pikant genoeg.

Ook de stoel werd beroemd(er); het was een kopie van het vermaarde ‘model 3107’ van vormgever Arne Jacobsen. Een jaar eerder had Morley er een aantal op de kop getikt, altijd handig in een fotostudio. Nadien hebben ook anderen er ironisch op geposeerd, zoals Dame Edna, tv-interviewer David Frost en toneelschrijver Joe Orton. Nadat Morley de stoel en de contactprints van zijn sessie met Keeler in 2002 aan het Victoria & Albert Museum had geschonken, liet Keeler zich er nog eens op poseren, gekleed nu, bij de verschijning van haar biografie, The Truth at Last.

Model 3107, overal ter wereld nagemaakt, staat nu algemeen bekend als ‘Keeler-stoel’.

Henk van Gelder

Views & Reviews Reality is a Shadow BALLENESQUE A RETROSPECTIVE Roger Ballen Photography

Saturday 25 November, 5-7 pm during the Amsterdam Art Weekend
Artist talk at 5.30 pm
Signing session at 6.00 pm

“My photographs will take you to a world, that has been for many, inaccessible.” Roger Ballen

Reflex Gallery is thrilled to announce a double-sided exhibition of work by internationally acclaimed photographer Roger Ballen. Divided into two, the show will comprise a mini retrospective of 30 or so works, alongside a selection of 150 polaroid images, which condense his singular vision in a small, affordable format.

Ballen is one of the world’s greatest photographers. He picked up a camera in the late 1960s and has never put it down. His extraordinary oeuvre comprises some of the most arresting and original images ever produced. “Ballenesque” – a term firmly part of the lexicon – is synonymous with his rich monochrome vision, his acute psychological insight, and his constant reinvention of his artistic style.

“My purpose in taking photographs over the past 40 years has ultimately been about defining myself. It has been fundamentally a psychological and existential journey. If an artist is one who spends his life trying to define his being, I suppose I would have to call myself an artist.”

Roger Ballen was born in New York in 1950, but has lived and worked in South Africa for over 30 years. A geologist by training, his work took him to explore the hidden world of South African towns. There, he produced extraordinary images of the empty streets bleached by the sun, but it was once he started knocking on people’s doors, he discovered a world within, that would have a profound and defining effect on his work. These closed interiors, strewn with mysterious objects, and no less intriguing inhabitants, took him on a path from social critique to the creation of metaphors for the inner mind. “I went inside metaphorically and literally,” he has said.

Ballen’s oeuvre can roughly be divided into series. Each series is captured in his iconic monographs – Boyhood, Dorps, Platteland, Outland, Shadow Chamber, Boarding House, Asylum of the Birds, Theatre of Apparitions – each the result of five years intensive scrutiny behind the lens.

Cell-like rooms, filled with seemingly scrappy, incongruous objects, figures partially concealed, increasingly unidentifiable.

Tangled wires, masks. Birds, cats, dogs, rats, snakes, humans, all rubbing along together – with curiously little domestic feeling. A disturbing, jarring, thought-provoking view of existence.
Chalk scrawls on the concrete walls – painted faces, masks and props, graffiti – an increasing blurring of boundaries between photograph, drawing and painting.

Ballen’s unparalleled output is predominantly a deeply complex exploration of the psyche.

A hit YouTube film, “Ballenesque”, has drawn many into his singular world, uniting his long-term collectors with a younger generation.  (https://www.youtube.com/watch?v=Hy1X8xkwkg0)

His video with the cult band Die Antwoord of the song “I Fink U Freeky”, has collected over 100m hits on YouTube, bringing his aesthetic viscerally to life. (https://www.youtube.com/watch?v=8Uee_mcxvrw)

The Reflex Gallery show presents a chance to see a condensed selection of life work in an intimate space. A display of 30 limited edition large-scale images (40x40cm or 80x80cm) from his early work to the present.

“I first started taking polaroid photographs in 1963 after I obtained a camera for my Bar Mitzvah present from my aunt. To this day, I can remember the smell of the liquid that one put over the black and white images to preserve them. Polaroids have always had a magical feeling to them. This was especially true years ago, when it took time to process the images that one shot on film. When I first moved to South Africa I would take polaroid photographs of the African people I met.  Like myself, they were enamoured by this media.”

Commissioned for Reflex Gallery, Ballen has turned his vision to the classic polaroid format, in a selection of 150 unique images. An extension of the series Ballen is working on currently, these polaroids constitute the first display of colour images by the artist during his entire career.

“A photograph has to feel as if it can never occur again.”

This element of the Reflex show presents an incredible opportunity to own an original Roger Ballen image.

The exhibition will be accompanied by two new publications:
Ballenesque, Roger Ballen A Retrospective (Thames & Hudson). A book of nearly 350 pages documents the development of Ballen’s photographic style over a period of 50 years.
Roger Ballen – Polaroids (Reflex Editions)
Published on the occasion of the exhibition at Reflex Amsterdam this publication gives a unique overview of Ballen’s polaroids from 2016 until now.
Roger Ballen’s work is housed in the permanent collections of some of the world’s greatest art institutions from MoMA, New York to LACMA, Los Angeles to The Pushkin Museum of Art, Moscow, Tate Britain, London and many many more.

De werkelijkheid is een schaduw
Roger Ballen werd beroemd met portretten van Afrikaners. Daarna verdwenen gezichten uit zijn werk. „Er werd gekeken naar de mensen in plaats van naar de foto’s.”
Toef Jaeger
7 december 2017

‘Deze polaroids geven een soort weerwoord op wat er aan de hand is in de fotografie. Veel foto’s worden opgeblazen, alsof het idee is: hoe groter hoe beter. Iets wat niets is, wordt daarmee opgeblazen tot nog meer niets. Ik wil juist kleinere foto’s, dan gaan mensen beter kijken.”

De al ruim dertig jaar in Zuid-Afrika wonende Amerikaanse fotograaf Roger Ballen (1950) is enkele dagen in Nederland om de opening van een tentoonstelling van zijn werk in de Amsterdamse galerie Reflex bij te wonen. Het is een soort overzicht geworden van de foto’s die Ballen in de jaren zeventig maakte tot en met zijn laatste project: kleurenpolaroids. De kleine kleurenfoto’s zijn een opvallende stap voor de fotograaf die in volle overtuiging altijd alleen zwart-wit fotografeerde.

„Je kan alleen kleur gebruiken wanneer je dat op een abstracte manier doet. Als je kleur aan het toeval overlaat, gaat het fout. Als groen alleen maar aanwezig is omdat het gras op de foto groen is, dan levert dat onvoldoende op. Dat is oppervlakkig”, legt Ballen uit. Het typeert zijn moeizame verhouding met de werkelijkheid, die hij zelf omschrijft als een „geordende chaos”.

In de jaren zeventig begon Ballen met het fotograferen van straatbeelden, vaak nog op verschillende continenten. Toen hij zich in 1982 als geoloog in Johannesburg vestigde, maakte hij foto’s van het platteland. Die werden verzameld in de boeken Dorps (1986) en Platteland (1994). Op die laatste kreeg hij indertijd veel kritiek: de portretten van witte Afrikaners waren weinig flatteus. Ballen toonde portretten van een groep die aan de rand van de samenleving stond, en hem werd verweten te zwelgen in armoede en bijna inteelt-achtige koppen. Hierna werd zijn werk abstracter. De geportretteerden werden in een nadrukkelijker geënsceneerde setting geplaatst, het dier (katten, ratten, vogels) kreeg een opvallende plek. Outland (2000) was al abstracter, zijn foto’s verzameld in Shadow Chamber kregen zelfs de omschrijving ‘psychodrama’s’. De gezichten van de geportretteerden verdwenen, en wat een ander normaal als achtergrond ziet kwam nadrukkelijker naar voren.

Naast foto’s maakt Ballen ook video’s en installaties. Soms zijn het hele huizen die hij kan omzetten tot een kunstwerk. Wie die huizen binnengaat, betreedt een theater van angst. Ballens werk ontwikkelde zich van nostalgisch, naar confronterend, naar angstwekkend: de portretten zonder gezicht zijn ronduit angstaanjagend. De ontwikkeling is te volgen in het nieuwe boek Ballenesque.

U begon uw werk met stadsgezichten, daarna werden het foto’s van witte Afrikaners die uitgestoten zijn en vergeten. Maar toch besloot u dat los te laten. Uw werk werd in 2005 abstracter – de gezichten verdwenen. Wat is er toen gebeurd?

„Niks. Je moet er ook niks achter zoeken. De gezichten verdwenen in de eerste plaats omdat het gewoon zo gebeurde. Kunst is mijn dagboek, dus wat er gebeurt, zie je terug. Het was geen marketingoverweging, maar gevolg van het feit dat ik altijd op zoek ben naar nieuwe beelden. Een andere reden was wel: ik werd moe van de telkens terugkomende vragen die ik moest beantwoorden: ‘wie zijn dit? Vindt hij dat hij er mooi op staat? Is hij arm? Is hij gek?’ Er werd helemaal niet gekeken naar de enscenering. Al mijn foto’s zijn duidelijk composities. Als ze me vroegen: wie is dat, dacht ik elke keer: kijk even naar de omgeving, die is er niet voor niets. Er werd gekeken naar de mensen, in plaats van naar de foto’s.”

U kreeg veel commentaar op de portretten van de witte Afrikaners. Bent u ook van de portretten afgestapt om minder politiek geduid te worden?

„Mijn werk is niet politiek.”

Maar het wordt wel zo geïnterpreteerd. Dat kan een reden zijn om abstracter te gaan werken.

„De portretfoto’s werden gezien als commentaar op de apartheid: een groep die ooit de privileges had, maar nu niets meer voorstelt. Ik zou met de foto’s de wereld daarop hebben willen wijzen. Toen mijn foto’s abstracter werden, speelde die kritiek inderdaad minder. Maar waar het vooral om gaat is dat mijn werk een evolutie is: er komt telkens wat bij.”

Angst speelt een steeds belangrijker rol, zeker in het werk vanaf 2005 met Shadow Chambers. U bent wel omschreven als ‘ingenieur van de angst’.

„Angst is iets wat mensen er zelf in stoppen, ik kan dat niet uitbeelden. Als mensen mijn werk angstaanjagend vinden, zegt dat meestal iets over henzelf. Het leven is alleen maar het leven waar mensen hun angsten op projecteren. Angst is voor iedereen zo verschillend, dat het nooit een onderwerp op zichzelf kan zijn.”

Als in bijna elke analyse van uw werk geschreven of gezegd wordt dat uw werk over angst gaat, moet het toch iets meer zijn dan projectie?

„Misschien wordt dat zo omschreven omdat mijn foto’s chaos uitbeelden, en er zit ook een element van de dood in dat wellicht angst aanjaagt. Het zijn culturele en religieuze verwijzingen die angst aanjagen. Ik vond en vind nog steeds dat mijn foto’s niet te definiëren zijn. Wat ik wil is het bewuste en het onbewuste laten samenkomen.”

Is dat samenkomen van die twee de reden dat uw relatie met de werkelijkheid een moeizame lijkt?

„Als fotograaf moet je accepteren dat de werkelijkheid niet is vast te leggen. Alles draait om interpretatie. Ik zal de werkelijkheid nooit begrijpen. Ik praat nu. Jij luistert. Wat gebeurt hier? Hoe moet ik dit interpreteren? Geen idee. Ik hou mezelf voor de gek als ik zeg dat ik het begrijp. Ik probeer het enigszins te hanteren. Ik probeer de werkelijkheid te begrijpen, maar het raadsel verplaatst zich steeds. Naarmate ik ouder word, krijg ik er meer greep op. Ik heb het geluk dat ik mijn foto’s parallel kan laten lopen met de dingen die zich in mijn hoofd afspelen. In foto’s manifesteert zich mijn persoonlijkheid, op een abstracte manier, al wil ik voorzichtig zijn met het woord abstract. De werkelijkheid is een schaduw. Dat is geen antwoord op je vraag misschien, maar dit is wel het echte antwoord.”

In ‘Ballenesque’ schrijft u over het belang van waarachtigheid. Hecht u daar meer aan dan de absurditeit?

„Waarachtigheid is absurditeit. Ik bedoel: absurditeit is de conclusie van waarachtigheid. Te veel fotografen willen een beeld geven van de werkelijkheid, zijn erg gericht op het nu. Maar dat is niet waar het om gaat. Het gaat om wat er over blijft wanneer dat contemporaine eraf is. Dan blijft het absurde over.”

Samuel Beckett is een belangrijke inspiratie voor u geweest. Welke foto’s van u zal hij het meest gewaardeerd hebben?

„Ik denk de foto’s uit Outland, die foto’s gaan het meest over de condition humaine. Het is ook mijn meest minimalistische periode, waarin het oog voor absurditeit het duidelijkst naar voren komt.”

Is de Zuid-Afrikaanse kunstenaar William Kentridge een inspiratiebron voor uw video’s?

„Ik heb geen inspiratiebronnen. Ik heb twee inspiraties: natuur en mijn eigen gedachten, verder niets. Ik voel me aangetrokken tot art brut, Rembrandt, Vermeer, rotstekeningen. Ik heb niets met Andy Warhol en niets met dingen die rechtstreeks ingaan op contemporaine problemen.”

Wat is er mis met Andy Warhol?

„Ik weet wat hij wil, maar hoe vaak moet ik naar dat trucje kijken, hoe vaak moet ik kijken naar Marilyn Monroe? Ze interesseert me niet en ook niet wat ze representeert, dat is een weinig diepgaand concept. Alleen al een Afrikaner jongen die op de muur tekent, heeft meer te bieden dan Andy Warhol.”

Werk van Roger Ballen is te zien bij galerie Reflex, Weteringschans 79, Amsterdam. T/m 31 dec. Di t/m za 11-18 uur.

Bij Reflex zijn ook de nieuwe boeken Polaroid Volume 1 en Ballennesque te koop.